Συγχώρεσέ μας, Μυρτώ Δεν σε γνώριζα, Μυρτώ. Και όμως ζούσες δίπλα μου. Στην ίδια γειτονιά. Με την οικογένειά σου … μια ήσυχη οικογένεια, ανενόχλητη, έντιμη. Ένα παιδί ήσουν ... Δεκαοχτώ χρονών ... Που δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν. Που δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα. Και αίφνης ¨έφυγες¨. Συγχώρεσέ μας Μυρτώ. Όχι για εκείνη τη νύχτα ... ούτε για το ξημέρωμα της νέας ημέρας που δεν ήλθε για εσένα ... η Δικαιοσύνη θα κρίνει ... και εσύ σίγουρα ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙΣ ... Συγχώρεσε όμως για όλα τα άλλα ... και ναι μεν η ευθύνη των άλλων ΔΕΝ μειώνει την ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΑΡΧΗ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ... πλην όμως το κακό δεν έρχεται ξαφνικά. Το κακό, σχεδόν πάντα, διαφαίνεται Και όλοι — ΝΑΙ, όλοι — κ άτι ακούσαμε ...κ άτι είδαμε ... Και όμως ΣΙΩΠΗΣΑΜΕ ... Κοιμηθήκαμε. ... Γιατί έπρεπε να κοιμηθούμε. ... Γιατί το πρωί είχαμε δουλειά. Κάποτε, στα μυθιστορήματα: « όλοι για έναν ». Σήμερα, στην πραγματικότητα; ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ...