Συγχώρεσέ μας, Μυρτώ
Δεν σε γνώριζα, Μυρτώ.
Και όμως ζούσες δίπλα μου. Στην ίδια γειτονιά.
Με την οικογένειά σου … μια ήσυχη οικογένεια, ανενόχλητη, έντιμη.
Ένα παιδί ήσουν ... Δεκαοχτώ χρονών ...
Που δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν.
Που δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα.
Και αίφνης ¨έφυγες¨.
Συγχώρεσέ μας Μυρτώ.
Όχι για εκείνη τη νύχτα ... ούτε για το ξημέρωμα της νέας ημέρας που δεν ήλθε για εσένα ... η Δικαιοσύνη θα κρίνει ... και εσύ σίγουρα ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙΣ ...
Συγχώρεσε όμως για όλα τα άλλα ...
και ναι μεν η ευθύνη των άλλων ΔΕΝ μειώνει την ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΑΡΧΗ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ...
πλην όμως το κακό δεν έρχεται ξαφνικά.
Το κακό, σχεδόν πάντα, διαφαίνεται
Και όλοι — ΝΑΙ, όλοι — κάτι ακούσαμε ...κάτι είδαμε ...
Και όμως ΣΙΩΠΗΣΑΜΕ ... Κοιμηθήκαμε. ... Γιατί έπρεπε να κοιμηθούμε. ... Γιατί το πρωί είχαμε δουλειά.
Κάποτε, στα μυθιστορήματα: «όλοι για έναν».
Σήμερα, στην πραγματικότητα; ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ.
Και το κακό μεγαλώνει ... θεριεύει.
Και σε πέταξαν … σε άφησαν μόνη … και εκεί χάθηκε ο χρόνος … έσβησαν όλα …
Και οι ένοχοι πολλοί … Οι «δεν ξέρω» … Οι «δεν είδα» … Οι «δεν είναι δική μου δουλειά».
Βλέπεις Μυρτώ, ¨εδώ¨ δεν τιμωρούνται αυτοί που βάζουν τις νάρκες, ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΙΣ ΠΑΤΟΥΝ.
Και οι άλλοι; Δείχνουν. Σχολιάζουν. Γράφουν.
Και κάποιοι άθλιοι, κάτω από μια φωτογραφία σου, μια φωτογραφία που κάποιοι με σαρκοβόρα διάθεση ΔΙΑΛΕΞΑΝ …. Όχι γιατί ήσουν αυτή, αλλά γιατί τους ΒΟΛΕΥΕ ... σχόλια άθλια …
Πόσα κορίτσια σήμερα ανεβάζουν φωτογραφίες; Πόσα πρόσωπα βαμμένα υπάρχουν παντού;
Αλλά εκεί στάθηκαν οι υποκριτές .. για να ¨κρίνουν¨ αυτοί … οι τάχα αναμάρτητοι …
Δεν κατάλαβαν.
Δεν κατάλαβαν ότι δεν ήσουν εικόνα.Ήσουν ΠΑΙΔΙ.
Δεκαοχτώ χρονών.
Με όνειρα.
Που έσβησαν.
ΑΔΙΚΑ.
ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΔΙΚΑ.
Συγχώρεσέ μας Μυρτώ.
Τώρα φεύγεις.
Πας στη ¨γειτονιά των αγγέλων¨.
ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΞΙΖΑΜΕ.
Μια κοινωνία που έμαθε να κοιτάει — όχι να βλέπει.
Να ακούει — χωρίς να ακούει.
Να μιλά — χωρίς να λέει.
Να σιωπά, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ...
Μάθαμε να ζούμε δίπλα στον κίνδυνο σαν να είναι φυσιολογικός.
Και όταν έρθει το κακό… τάχα να ¨πέφτουμε από τα σύννεφα¨.
ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ.
Γιατί μέσα μας ξέραμε.
Αλλά δεν θέλαμε να χαλάσουμε την ησυχία μας.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΕΓΚΛΗΜΑ.
Και το κακό ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ …
Γιατί δεν αλλάζουμε. Γιατί δεν θέλουμε να αλλάξουμε.
Γιατί η ευθύνη πονάει.
Και προτιμάμε να δείχνουμε.
Πάντα κάποιον άλλον.
Ποτέ εμάς.
Και έτσι … ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΑΚΟ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ.
Κάπου ... Σε ένα άλλο δωμάτιο ..σε μια άλλη γειτονιά ...
Σε ένα άλλο παιδί ... Και εμείς;
Και πάλι ΘΑ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ.
Συγχώρεσέ μας Μυρτώ …
Και αύριο θα ξυπνήσουμε … θα πάμε στις δουλειές μας ... και μετά… ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ.
Όπως ξεχάσαμε την Ελένη στη Ρόδο … .
Όπως ξεχάσαμε την Κυριακή που δεν την βοήθησε η Αστυνομία .
Και μετά; Στην ομίχλη του χρόνου χάνονται όλα ...
Συγχώρεσέ μας, Μυρτώ.
Αν μπορείς.
Και όλα τα σκουριασμένα γρανάζια τούτης της ξεχαρβαλωμένης μηχανής, που κάποιοι το λένε ¨ΣΥΣΤΗΜΑ¨ ….
Ταπεινός αντιγραφέας των ήχων της σιωπής …
Γεράσιμος Βασ. Θεοδωράτος
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου